Tarłowski (do r. 1908 Acht), Acht-Tarłowski Kazimierz Eugeniusz (1859–1912), leśnik, profesor Szkoły Politechnicznej we Lwowie.
Ur. 13 XI w Podciemnem (pow. bobrecki), był synem Piotra Achta (1824–1905), leśniczego w podlwowskich dobrach Alfreda Potockiego, i Julii z Tarłowskich. Miał braci Wincentego Achta, elektrotechnika, żonatego z Marcellą z Janickich, i Emila Achta (1856–1928), który także zmienił nazwisko na Tarłowski, gen. majora armii austro-węgierskiej, dowódcy 2. Bryg. Kawalerii Landwehry w Krakowie, od r. 1922 w rezerwie WP jako generał brygady.
Po ukończeniu szkoły realnej we Lwowie i zdaniu w r. 1877 matury podjął studia na Wydz. Budowy Maszyn lwowskiej Szkoły Politechnicznej; w r. 1878 przeniósł się jednak na leśnictwo do Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu. Dn. 17 VI 1882 uzyskał dyplom inżyniera leśnika, po czym praktykował w dobrach Potockiego w Romanowie pod Lwowem. Dn. 19 IV 1883 przeszedł do pracy w lasach państw. i jako elew leśnictwa Dyrekcji Lasów i Domen Państw. we Lwowie odbył w l. 1883–4 podróż naukową, zapoznając się z wzorowo gospodarowanymi lasami w Czechach, Saksonii, Bawarii i Badenii. Po powrocie pracował przez rok przy systemizacji lasów mizuńskich w Karpatach Wschodnich i opublikował w r. 1886 na łamach lwowskiego „Sylwana” serię artykułów pod wspólnym tytułem Notatki leśnika z podróży naukowej, m.in. Gospodarstwo w drzewostanach dębowych w Kehlheim w Bawarii (z. 2, 3), Trzy klasy gospodarcze król. Nadleśnictwa Reizenhain w Saksonii (z. 4) i Odnowienia w lasach zwierzynieckich w Frauenburgu (z. 12).
Po zdaniu egzaminu państw. dla pracowników administracji leśnej otrzymał stopień asystenta i został w r. 1885 nauczycielem Szkoły Leśniczych w Bolechowie (pow. doliński). Następnie w r. 1887 objął zarząd lasów państw. w Krasnej (pow. nadwórniański), skąd w r. 1891 przeszedł do Biura Urządzania Lasów w Dyrekcji Dóbr Państw. (od r. 1894 Dyrekcja Lasów i Dóbr Państw.) we Lwowie. W l. 1892–5 redagował czasopismo „Sylwan”; dążył do publikacji artykułów opracowanych w sposób naukowy, z uwzględnieniem dokonującego się postępu technicznego, wprowadził problematykę dotyczącą podnoszenia poziomu gospodarstw leśnych oraz wymianę doświadczeń zawodowych leśników. Sam ogłosił na tych łamach m.in. dziewięcioczęściowy cykl artykułów o zwalczaniu brudnicy mniszki pt. W przededniu walki (R. 10: 1892), zakończony dwuczęściowym artykułem Z ostatnich dni napadu mniszki (R. 11: 1893). Za rozprawę Studium nad lasem normalnym i nieprawidłowościami rzeczywistego lasu otrzymał w r. 1893 pierwszą nagrodę w konkursie Tow. Leśnego Galicyjskiego. Od r. 1894 wchodził w skład Wydziału (zarządu) Towarzystwa. Na Wystawie Krajowej we Lwowie (1894) współorganizował sekcję leśnictwa i łowiectwa; opracował wtedy „Katalog szczegółowy dla zbiorowej Wystawy Krajowej…” (Lw. 1894). Z ramienia Dyrekcji Lasów i Dóbr Państw. został 18 XI t.r. lustratorem lasów w I Okręgu Inspekcyjnym (Niepołomice–Stary Sącz–Muszyna–Warzyce–Uszew). Następnie od r. 1903 kierował IV Okręgiem Inspekcyjnym (Kałusz–Peczeniżyn–Kniaźdwór); prowadził intensywne zalesienia, melioracje i budowę dróg oraz racjonalną trzebież i sprzedaż zrębów, a za skuteczne tępienie brudnicy mniszki otrzymał w r. 1898 wyróżnienie Min. Rolnictwa. Ponadto od r. 1896 był ekspertem oceny dóbr w sądzie Krajowym we Lwowie. Został mianowany radcą (1899), a następnie starszym radcą (1908) leśnictwa.
Równocześnie z pracą zawodową wykładał od r. 1893 jako docent prywatny encyklopedię leśnictwa w Szkole Politechnicznej we Lwowie. Opublikował monografie Nasze gospodarstwo lasowe (Kr. 1898) oraz Gospodarstwo lasowe (Lw. 1904), z opisem stanu leśnictwa w Galicji i zaleceniami zmierzającymi do podniesienia wydajności lasów. Jako pierwszy Polak uzyskał 25 IV 1909 stopień doktora nauk leśnych w wiedeńskiej Hochschule für Bodenkultur na podstawie dysertacji Betrachtungen über die Bedingungen des Normalwaldes, napisanej pod kierunkiem Adolfa Cieślara. Dn. 14 VIII t.r. otrzymał tytuł profesora nadzwycz. encyklopedii leśnictwa. W l. 1897–1901 działał w Krajowej Radzie Kolejowej, a następnie od r. 1902 w Krajowej Komisji ds. Rolniczych we Lwowie. Równocześnie w l. 1902–8 zasiadał w Radzie Miejskiej Lwowa; wchodził w skład jej sekcji II (dla funduszów i spraw majątkowych gminy jako też handlu i przemysłu). Ze strony m. Lwowa pełnił w l. 1903–6 funkcję zastępcy przewodniczącego rady zawiadowczej Zakładu dla ubogich sierot w Drohowyżu. W r. 1908 zmienił urzędowo nazwisko Acht na Tarłowski (panieńskie nazwisko matki). W r. 1910 objął kierownictwo Dyrekcji Lasów i Dóbr Państw. we Lwowie; od kwietnia 1912 pełnił tę funkcję z tytułem radcy dworu. Zmarł 25 XI 1912 we Lwowie, został pochowany 27 XI na cmentarzu Łyczakowskim.
W zawartym 11 VII 1885 małżeństwie z Elżbietą Kamilą Julią z Żółkiewskich (ur. 1859) miał T. córkę Joachimę Juliannę Kazimierę (ur. 1886), zamężną za Stefanem Bolesławem Zabielskim (1887–1940), porucznikiem ułanów armii austro-węgierskiej, podpułkownikiem kawalerii WP, zamordowanym przez NKWD w Charkowie.
Kosk, Generalicja, II supl. (dot. brata, Emila); Mała encyklopedia leśna, W. 1980 (fot.); Nicieja, Łyczaków; Popławski Z., Wykaz pracowników naukowych Politechniki Lwowskiej w latach 1844–1945, Kr. 1994; Słown. techników pol., z. 2; – Brzozowski S., Studia rolnicze, leśne i weterynaryjne Polaków w Wiedniu od XVIII do XX wieku, Wr. 1967; Dzieje lasów i drzewnictwa w Polsce, W. 1965 s. 731; Krawczyk J., Cesarsko-Królewska Szkoła Leśniczych w Bolechowie, „Sylwan” R. 157: 2013 nr 7 s. 557; Politechnika Lwowska 1844–1945, Wr. 1993; Popławski Z., Dzieje Politechniki Lwowskiej 1844–1945, Wr. 1992; Rydel J., W służbie cesarza i króla. Generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868–1918, Kr. 2001; Sroka Ł. T., Rada Miejska we Lwowie w okresie autonomii galicyjskiej 1870–1914. Studium o elicie władzy, Kr. 2012 s. 475; Twórcy i organizatorzy leśnictwa polskiego na tle jego rozwoju, W. 1974; – Szczerbowski I., Skorowidz leśny, Lw. 1908 II; Szematyzmy Król. Galicji za l. 1893–1913; – „Gaz. Lwow.” 1882 nr 138; „Słowo Pol.” 1905 nr 151 (nekrolog ojca), 1908 nr 424; „Sylwan” R. 16: 1898 nr 8 s. 239, nr 9 s. 288; – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne: „Gaz. Wieczorna” 1912 nr 1010, „Sylwan” R. 31: 1913 nr 2 s. 48–54 (częściowa bibliogr. prac, fot.); – AGAD: Zespół sygn. 301, Księgi metrykalne parafii rzymskokatol. z archidiec. lwow., nr 782 s. 865 (dot. ślubu), nr 1706 s. 702 (dot. brata, Wincentego), nr 1866 s. 448 (dot. ojca), nr 1948 s. 887 (dot. córki).
Stanisław Tadeusz Sroka